فرهنگ، یک کالای عمومی جهانی

از آنجایی که فرهنگ از طریق مزایای اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی در توسعه جوامع ما نقش اساسی دارد و به دلیل آسیب پذیری آن در برابر پدیده های جهانی، یک کالای عمومی جهانی است که باید به طور کامل به نفع بشریت به عنوان یک کل، محافظت و ترویج شود. این آرزوی کشورهای عضو یونسکو بود که کنوانسیون سال 2005 در مورد حمایت و ارتقای تنوع نمودهای فرهنگی و همچنین اسناد تنظیم استاندارد یونسکو قبل از آن، تصویب کردند. بنابراین فرهنگ باید بخشی جدایی ناپذیر از یک توافق جهانی جدید برای حمایت از همبستگی در درون و بین جوامع و بین نسل‌ها باشد.

آنچه همه‌گیری کووید-19 به جوامع می‌آموزد این است که در مواقع بحران، فرهنگ منبع اصلی انعطاف‌پذیری، اتصال و بهبودی است (حتی زمانی که اشکال تعامل برای سازندگان، تولیدکنندگان و مخاطبان در جریان و در حال تغییر است). همچنین «اهمیت دولت به عنوان ارائه‌دهنده اطلاعات، کالاها و خدمات قابل اعتماد» را آشکار کرده است.

فرهنگ و خلاقیت 3.1 درصد از تولید ناخالص داخلی جهانی (GDP) و 6.2 درصد از کل اشتغال را تشکیل می دهد. ارزش صادرات کالاها و خدمات فرهنگی از سال 2005 دو برابر شد و به 389.1 میلیارد دلار در سال 2019 رسید. علاوه بر این که یکی از جدیدترین و سریع ترین بخش های اقتصادی در جهان است، چالش های جدید و مداوم نیز اقتصاد خلاق را به یکی از آسیب پذیرترین بخش هایی تبدیل می کند که اغلب توسط سرمایه گذاری های دولتی و خصوصی نادیده گرفته می شود.

بخش‌های فرهنگی و خلاق از جمله بخش‌های بسیار آسیب دیده از همه‌گیری کرونا بودند و تنها در سال 2020 بیش از 10 میلیون شغل از دست رفت. سرمایه گذاری عمومی در فرهنگ در دهه گذشته رو به کاهش بوده است و مشاغل خلاق به طور کلی بی ثبات و تحت نظارت هستند.

همه‌گیری COVID-19 یادآور این است که هیچ کشوری به تنهایی نمی‌تواند حفاظت و ارتقای تنوع فرهنگی را در قلمرو خود و فراتر از آن ایجاد کند. ارزش فرهنگ به عنوان یک کالای عمومی جهانی باید گرامی داشته شود و به نفع نسل های حاضر و آینده حفظ شود.

از آنجایی که جهان به تدریج از پاندمی که در طول یک قرن گذشته بی سابقه بود، بهبود می یابد، چیزی به طور غیرقابل برگشتی تغییر کرده است. این بحران، وابستگی متقابل قوی بین جوامع ما را نشان داده و هم شکاف ها و هم نقاط قوت هر بخش را آشکار کرده است. بخش فرهنگی هنوز از اثرات بحران بهداشتی رنج می برد که به طور نامتناسبی بر مناطق و حوزه های خلاق تأثیر گذاشته است. کووید-۱۹ تأثیر شدیدی بر زنان داشته و نابرابری‌های جنسیتی را عمیق‌تر کرده است. بحران تعدادی از خطاها را آشکار کرده است، از جمله اختلال کامل در گردشگری، غارت مکان‌های باستان‌شناسی، ماهیت تصادفی اشتغال فرهنگی، وضعیت نامطلوب هنرمند و مدل‌های تجاری موزه‌ها و مؤسسات فرهنگی، استثناء دیجیتال. و دسترسی نابرابر به محتوای فرهنگی. از سوی دیگر، تأثیر فرهنگ را بر هر حوزه ای از توسعه انسانی، از شمولیت(توانایی برخورداری همه به یک میزان) گرفته تا آموزش، از رفاه تا تاب آوری، از گفتگو تا ایجاد صلح، به وضوح نشان داده است.

نسل ما موظف است قرارداد اجتماعی را تجدید کند و نسل‌های آینده را در یادگیری مثبت در مورد تنوع فرهنگی با تمام پیچیدگی‌ها و همچنین ظرفیت غنی‌سازی آن همراهی کند. این نسل همچنین باید انتقال دانش، تاریخ و سنت ها را از طریق حفظ میراث تضمین کند و همبستگی را در تمام سطوح جوامع ما تقویت کند.

فرهنگ آن چیزی است که ما را در فضا و زمان تعریف می کند – ریشه های گذشته و حال ما، چشم اندازهای ما. فرهنگ منبعی پایان ناپذیر و تجدید ناپذیر است که با شرایط در حال تغییر سازگار می شود و در درجه اول از طریق ظرفیت تصور، خلق و نوآوری با انسان صحبت می کند. فرهنگ قدرتمندترین کالای عمومی جهانی ماست. به قول خاویر پرز دو کوئلار[1]، دبیر کل سابق سازمان ملل، فرهنگ «به عنوان یک هدف مطلوب به خودی خود، نقش معنا بخشیدن به وجود ما» را  دارد. امروز بیش از هر زمان دیگری نیاز به یافتن معنا داریم، به جهان شمولی نیاز داریم، به فرهنگ با همه تنوع آن نیاز داریم.

[1] Javier Pérez de Cuéllar

 

 

منابع:

Introduction: addressing culture as a global public good – UNESCO Digital Library

Latest issue | The UNESCO Courier

 

گردآوری و ترجمه: ستاره هراتیان-دانشجوی کارشناسی ارشد اقتصاد فرهنگ و هنر

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

اسکرول به بالا